ağlıyorum...
arkamdan sallanan mendiller
sırılsıklam
Cebimde
yarımyamalak bir temmuz
dalgınım...
kendime için için kazılmaktayım
avucumda çakıl taneleri
kulaklarımda gıcırdayan vaadler
tren rayları önümde
içime yolculuklar
ne gözler
ne saçlar
dumanlı
gözlerin gibi
o gözlerden ayrı düşeli
zannetme ki
ne erguvanlar
ne minik pembe tobuklar
mutlu edebildi beni
4 yorum:
Merhabalar, şiirlerini çok beğeniyorum. Özellikle bu şiir beni çok etkiledi. Ellerine ve yüreğine sağlık...
Şu "pembe topuklar".. Nefes şiirinde de kullanmışsın.. Bir çeşit imza gibi mi kullanıyorsun..
Doğru Edas'ım "pembe tobuklar" tam da dediğin gibi bir işlevde. Keşke tüm denemelerimde kullanabilseydim, ama kullanmadım.
Diğer eleştirilerin için tşk ederim, ben ne yazdığımı anlıyorum ama karşıdakinin anlaması için uygun tarzda yazmamışım demek ki. Benim için "şiir"den öte, "günlük" özelliği taşıyor, yani elektronik günlük, kaç yıl aradan sonra yeniden yazmaya başladığım günlük. O yüzden böyle ilk haliyle kaydediveriyorum iş-güç ve üzerimdeki baskı da malum şu aralar, çok üzerinde duramuyorum, olmuş bitmiş diyorum. Ne yaparsın... nacizane .)
öpüldünüz
Teşekkür ederim, o okuyan gözlerin güzellliği :)
Yorum Gönder