yok yere
kendini kırlangıç sanıp
uzun yolculuklara çıktın

uyumadan önce öpenin olmadı
masanda hep tek tabaklar oldu
aynanda çoğaldı yalnızlığın

sandığın yere hiç varamadın
bacasızdı hep evler
içine içine yuvalandın

öylesine yaşıyordun
öylece durdun
boşluğunu bulup attın kendini